Een zelf ontworpen LoRa-sensor: een zuinige sensor- en controlprint met groot bereik, jaren batterijduur en Arduino-achtige programmeerbaarheid.
Draadloze sensoren zijn praktisch voor home automation en monitoring, maar ze lopen vaak tegen twee beperkingen aan: bereik en stroomverbruik. Na experimenten met LoRa besloot ik daarom mijn eigen LoRa-sensorprint te ontwerpen en bouwen.
De belangrijkste doelen waren:
Dit project is onderdeel van mijn Home Automation System.
De sensorprint is volledig vanaf nul ontworpen met focus op efficientie, flexibiliteit en betrouwbaarheid.
Kerncomponenten:
De print is volledig programmeerbaar en gedraagt zich als een standaard Arduino Pro Mini. Daardoor blijft firmwareontwikkeling snel en kan bestaande tooling gebruikt worden.
Laag stroomverbruik was de belangrijkste ontwerpvoorwaarde. Elk deel van het systeem is geoptimaliseerd om standby-verbruik te minimaliseren:
De gemeten sleep current is 5.3 µA.
In een test met een energiemeter-pulsteller, die elke drie minuten het verbruik verstuurde, heeft de sensor buiten ongeveer drie jaar gewerkt op een 3500 mAh batterij.
De werkelijke batterijduur hangt sterk af van verzendinterval, payloadgrootte, temperatuur en batterijveroudering. In echte toepassingen blijft conservatieve firmware belangrijk.
De print is bedoeld voor plekken waar bekabeling lastig of onpraktisch is:
Omdat de firmware volledig programmeerbaar is, kan dezelfde hardware voor veel verschillende toepassingen gebruikt worden.
Ik heb onder andere deze toepassingen op basis van deze print gebouwd:
Het systeem is niet afhankelijk van een specifieke cloudomgeving en kan met een eigen LoRa-gateway of receiver geintegreerd worden.
Het netwerk van LoRa-sensoren kan via een USB LoRa-gateway gemonitord en aangestuurd worden:
De LoRa2MQTT-service staat hier:
Het resultaat is een compacte, zuinige en flexibele LoRa-sensor die langdurig autonoom kan werken op plekken die anders lastig te monitoren zijn.
De kracht zit in flexibiliteit, laag stroomverbruik en groot draadloos bereik. De belangrijkste engineering-uitdaging blijft de juiste balans vinden tussen responsiviteit en batterijduur.